Vergeet het maar

Nieuwe broeken kopen voor mijn moeder…
Dit jaar wordt ze negentig en de tijd is mild voor haar uiterlijk.
Niet zo mild voor haar geheugen, of misschien juist extra, daar ben ik nog niet uit.

Nieuwe broeken dus.
Omdat ze vergeet dat ze moet plassen als haar dat niet nadrukkelijk wordt verteld én de pantalon, naast haarzelf, absorberende hulpmiddelen bevat die steeds omvangrijker worden, grijp ik als ik haar af en toe verschoon regelmatig naar een net te klein exemplaar. Dat betekent groot inkopen en voor de efficiëntie in twee verschillende maten.

Na het passen liggen er vier nieuwe broeken en twee dito bloesjes op haar bed.
‘Is dat ALLEMAAL voor mij?’ Haar hele gezicht glimt van plezier.
Na bevestiging kijkt ze zelfs nog blijer.
In de volgende tien minuten vraagt ze het nog drie keer, met steeds hetzelfde resultaat.

Als ik de overige kleren terugbreng naar het lokale filiaal van de kledingwinkel-keten,
krijg ik naast mijn geld ook het bonnetje terug.

‘Dat hoeft niet,’ zeg ik.
‘Wij gooien ze hier weg’, zegt de kassamedewerkster.
‘Als er later iets mee mis is, heeft u altijd nog het bonnetje.’
‘Ach, het heeft geen eeuwigheidswaarde,’ zeg ik en vertel haar kort over mijn moeder, haar vergeten, de omloopsnelheid van haar kleren en de industriële wasmachine in het verzorgingstehuis.

‘Mijn moeder had dat ook, aan het eind van haar leven’, zegt ze.
‘Ze vond het heel erg. Wij konden zeggen wat we wilden, ze bleef het vreselijk vinden.
Er was niks aan te doen.’

Nee, dan de mijne. Die zich geduldig laat helpen, zonder gene en mij zo helpt om dat ook zo te doen, die niks leuker vindt dan elke keer opnieuw de kleerhanger-lusjes (die ik er expres voor haar laat inzitten) van mijn trui of bloes om mijn oren te doen en daar dan zo om moet lachen.

Het wordt wennen als ze straks mijn naam niet meer weet, maar van mij mag ze alles vergeten.

 

This entry was posted in Verwondering and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Vergeet het maar

  1. mieke says:

    Mooi! Kus

Comments are closed.