Ren je rot kind

Zo’n meisje van drie en een half dus.
Oma zit in het ziekenhuisrestaurant met haar jongere zusje op schoot, voor de videozuil waar een Disney-riedel uitkomt. Opa zit veilig aan een tafeltje een eind verderop.

Het meisje ontdekt ondertussen dat tussen de tafels door rennen veel leuker is dan welk Donald- of Mickey filmpje ook.
Af en toe volgt er een bijna ongeluk, mensen kijken verstoord en de oudere vrouw weet niet goed wat ze moet doen. Ze roept naar opa, maar die reageert niet. Het rennende meisje ook niet als ze haar naam weer hoort.

Het kleinere kindje alleen laten is geen optie.
Met het kleintje op de arm loopt oma achter de minirenner aan, een extra dimensie aan het spelletje.

Als ze eenmaal gevangen is moet opa tóch aan de bak:
‘Let jíj nou eens op Henny!’
Op haar stoel naast Henny wiebelt het meisje met haar benen. Opa duikt weer in de krant en Oma haalt haar jas op bij Disney.

Nieuwe ronde Nieuwe kansen…
Zo’n meisje van drie en een half dus.

Posted in Goeie Zin | Comments Off on Ren je rot kind

Van wal steken

‘Beleef de Waal,’ heet de dag die me de rivier op lokt.
Op een groot schip, maatje mini cruiser.
Langs bekende- en nieuwe plekken met veel moois ook, onderweg en op de wal.
Als ik de foto’s thuis bekijk en de vijf mooiste uitkies is dit mijn favoriet:

blauwroest

Gelukkig snap ik mezelf.

Posted in Verwondering | Tagged | Comments Off on Van wal steken

Vergeet het maar

Nieuwe broeken kopen voor mijn moeder…
Dit jaar wordt ze negentig en de tijd is mild voor haar uiterlijk.
Niet zo mild voor haar geheugen, of misschien juist extra, daar ben ik nog niet uit.

Nieuwe broeken dus.
Omdat ze vergeet dat ze moet plassen als haar dat niet nadrukkelijk wordt verteld én de pantalon, naast haarzelf, absorberende hulpmiddelen bevat die steeds omvangrijker worden, grijp ik als ik haar af en toe verschoon regelmatig naar een net te klein exemplaar. Dat betekent groot inkopen en voor de efficiëntie in twee verschillende maten.

Na het passen liggen er vier nieuwe broeken en twee dito bloesjes op haar bed.
‘Is dat ALLEMAAL voor mij?’ Haar hele gezicht glimt van plezier.
Na bevestiging kijkt ze zelfs nog blijer.
In de volgende tien minuten vraagt ze het nog drie keer, met steeds hetzelfde resultaat.

Als ik de overige kleren terugbreng naar het lokale filiaal van de kledingwinkel-keten,
krijg ik naast mijn geld ook het bonnetje terug.

‘Dat hoeft niet,’ zeg ik.
‘Wij gooien ze hier weg’, zegt de kassamedewerkster.
‘Als er later iets mee mis is, heeft u altijd nog het bonnetje.’
‘Ach, het heeft geen eeuwigheidswaarde,’ zeg ik en vertel haar kort over mijn moeder, haar vergeten, de omloopsnelheid van haar kleren en de industriële wasmachine in het verzorgingstehuis.

‘Mijn moeder had dat ook, aan het eind van haar leven’, zegt ze.
‘Ze vond het heel erg. Wij konden zeggen wat we wilden, ze bleef het vreselijk vinden.
Er was niks aan te doen.’

Nee, dan de mijne. Die zich geduldig laat helpen, zonder gene en mij zo helpt om dat ook zo te doen, die niks leuker vindt dan elke keer opnieuw de kleerhanger-lusjes (die ik er expres voor haar laat inzitten) van mijn trui of bloes om mijn oren te doen en daar dan zo om moet lachen.

Het wordt wennen als ze straks mijn naam niet meer weet, maar van mij mag ze alles vergeten.

 

Posted in Verwondering | Tagged | 1 Comment

Dora Visser

In 1965 zoekt mijn vader een nieuwe correspondent voor zijn regionale, katholieke, krant. In Olburgen spreekt hij daarom met de lokale informatiebron bij uitstek, de pastoor.

De overeenkomst in achternamen laat de pastoor een verhaal vertellen over een voormalig kapelaan van de parochie. Bijna honderd jaar geleden schetst deze kapelaan A. Kerkhof in zijn dagboek het verhaal van Dora Visser, een jonge vrouw die de tekenen van Christus op haar lichaam draagt, stigmata genoemd.

Mijn vader krijgt het dagboek van de kapelaan mee en ook het witte mutsje van Dora waarin nog steeds herkenbare bloedvlekken te zien zijn. Ze lijken op een doornenkroon.

Mijn vader onderzoekt het verhaal, schrijft er in eerste instantie een krantenartikel over, daarna een boekje, en werkt tenslotte mee aan een televisiedocumentaire. Deze publiciteit trekt de jaren daarna duizenden vereerders naar het graf van Dora.

De katholieke kerk krijgt er lucht van, de kardinaal bezoekt het graf en de Paus geeft goedkeuring tot de aanzet tot zaligverklaring van Dora Visser.
Een pauselijke onderzoeksrechtbank onderzoekt daarna aantoonbare wonderen die op Dora terug te wijzen zijn; er komt een officiële biograaf en die benadert mij over mogelijke aanvullende informatie uit het archief van mijn vader, anders dan documentatie die hij al heeft ingezien.

Na zijn dood ontruim ik mijn vaders werkkamer en selecteer zijn research archief. Het achtergrondonderzoek rond Dora Visser bewaar ik, nu kijk ik bijvoorbeeld in een officieel afschrift van het dagboek van kapelaan  A. Kerkhof. Het gaat wel lukken met die aanvullende informatie.

Omdat hij altijd bij me is mis ik mijn vader nooit, hij maakt deel van me uit.
Dat betekent niet dat ik hem niet graag zou vertellen waartoe zijn verhaal leidt.

Posted in Goeie Zin, Nieuwe Goden | Tagged | Comments Off on Dora Visser

Pfff

Dom dom dom dom
Wachtwoord gewist.

Gevloekt getierd geallest
Kon niet meer op de site schrijven en niemand kon me helpen.
Vandaag op de windows in plaats van de mac: klik op meisjelogin en daar zijn jullie.
Hallo!

 

 

Posted in Goeie Zin | Comments Off on Pfff

Verenleed

 
Het verschil tussen leven en dood zit soms in een letter.
Hier is het de K.

Vogelleed

 

Posted in Geraakt | Tagged | Comments Off on Verenleed

Irritant

‘Wat zeur je nou toch!’
‘Ik zeur helemaal niet!’
‘Je was je bed nog niet uit of ik zag het al. Dit wordt weer een lange dag Riek, zei ik tegen mezelf.’
‘Ja, maar ji’
‘Pas op je woorden Henri Zwitsers, pas op je woorden!’
‘Het is maar twintig euro Riek.’
‘Twintig of tweehonderd, maakt geen reet uit.’
‘Het is de vooruitgang Riek, die hou je niet tegen. Je moet met je tijd meegaan…’
‘Henri Zwitsers, je hébt niet eens eelt!’

aldi eeltverwijderaar

Posted in Klein Leed | Tagged | Comments Off on Irritant

Vooruitgang

Eierdans

Als ik er even niet ben is het feest in de keuken

Posted in Goeie Zin | Tagged | 2 Comments

Waalroest

Alles van waarde is weerloos, zelfs een eindje kabel
of een oude emmer op z’n tijd.

eindjekabel I

 

emmer I

Posted in Geraakt | Tagged , | Comments Off on Waalroest

Daalder

‘Ik denk niet dat ik daar in kan.’
‘U kunt het even over uw hemdje aanschieten, dan zult u zien dat het past.’
‘Vooruit dan maar.’

‘Jee, wat goed van u! Dat u dat zó ziet!’
‘Ja, maar dat is dan ook is meer dan vijfentwintig jaar ervaring mevrouw…’
‘Ik heb alleen maar verstand van computers.’
‘Nou, daar zou ík nou graag meer van afweten: mijn zoon zegt steeds ‘Pa, ik kan het niet allemaal alleen meer in de zaak, zorg nou dat je wat van computers af weet!’

Donderdagavond kwam ie voor het eerst. Met z’n laptop.
Maakte mappen aan, zocht foto’s op, zette websites bij bladwijzers en favorieten, knipte en plakte naam en adres voor een brief. En had lol. Ik ook.

Vijf keer is genoeg denk ik.
Nou vooruit dan; zes keer met Twitter en Skype.

Posted in Verwondering | Tagged | Comments Off on Daalder